Τα συνθήματα που έχουν να κάνουν με το δικομματισμό και την αυτοδυναμία είναι τα κυρίαρχα στις εκλογές του 2007. Βεβαίως οι έννοιες διαφοροποιούνται σε κάθε περίπτωση, αναλόγως από που προέρχονται και ποιους εκφράζουν. Είναι σαφές ότι η αριστερά, Κ.Κ.Ε. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α., θεωρεί το δικομματισμό ως πρακτική που αναπτύσσεται στο πολιτικό σύστημα μέσα από συγκεκριμένη διαχωριστική γραμμή που τεχνηέντως τα δύο κόμματα εξουσίας Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. καθόρισαν με μοναδικό στόχο τη Νομή της εξουσίας. Σε αυτό βεβαίως το σκεπτικό δραστηριοποιείται σήμερα και το ΛΑ.Ο.Σ., καθώς επίσης και τα υπόλοιπα μικρά πολιτικά κόμματα.
Από την παραπάνω θεώρηση δημιουργείται το ερώτημα: τα κόμματα της αριστεράς, το ΛΑ.Ο.Σ. και γενικότερα τα μικρά κόμματα, αντιμάχονται τον δικομματισμό από κοινή ιδεολογική αρχή, κατεύθυνση και προοπτική ή λόγω ίδιου πολιτικού συμφέροντος, με στόχο να αυξήσουν τη δύναμή τους;
Το βέβαιο είναι ότι το Κ.Κ.Ε., ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ΛΑ.Ο.Σ. και το κόμμα του κου Παπαθεμελή δε μπορούν να ισχυριστούν ότι έχουν έστω και ελάχιστες κοινές πολιτικές κατευθύνσεις ή πρεσβεύουν πολιτικοοικονομικές θεωρίες που συγκλίνουν στο ελάχιστο.
Εύκολα λοιπόν συνάγεται ότι αν χρεώσουμε στα δύο μεγάλα κόμματα ότι το παιχνίδι του δικομματισμού αποπροσανατολίζει από την ουσία της πολιτικής με στόχο τη νομή της εξουσίας, με το ίδιο σκεπτικό πρέπει να χρεώσουμε και σε όλα τα υπόλοιπα κόμματα ότι το σύνθημα «κτυπήστε το δικομματισμό» στοχεύει μόνο στο να αυξήσουν τη δύναμή τους και να συμμετέχουν στη νομή της εξουσίας. Το ζητούμενο είναι όμως κατά πόσο είναι σε θέση ή θέλουν τα κόμματα της αριστεράς και το ΛΑ.Ο.Σ. να συγκυβερνήσουν με τα κόμματα εξουσίας, αλλάζοντας την τύχη αυτού του τόπου, υλοποιώντας τις προσδοκίες τόσο των ψηφοφόρων τους όσο και του συνόλου των πολιτών.
Με αφορμή τα γεγονότα των πυρκαγιών διαφαίνεται ότι τα κτυπήματα κατά του κράτους από πλευράς αντιπολίτευσης δε στοχεύουν στη βελτίωση των δομών και της αποτελεσματικότητάς του, αλλά καθαρά σε πολιτικά κέρδη. Τα κέρδη αυτά για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι να πάρει την εντολή κυβέρνησης από το λαό. Για τα άλλα κόμματα είναι η αύξηση των εδρών στο κοινοβούλιο.
Είναι όμως σαφές ότι για τα μικρά κόμματα η αύξηση του ποσοστού θα παραμείνει ανενεργώς ως προς τη διαχείριση της εξουσίας καθ' ότι άπαντες δηλώνουν ότι αρνούνται τις συνεργασίες, δεν τους ενδιαφέρει η εξουσία.
Έτσι λοιπόν το πολιτικό σύστημα, όπως διαμορφώνεται, ορίζει ρόλους για τους δύο που κυβερνάνε με εναλλαγές και οι υπόλοιποι που διαδηλώνουν, υπογραμμίζουν, κρίνουν, απαξιώνουν, επιθυμούν, προτείνουν, αλλά ποτέ δεν εφαρμόζουν.
Είναι σαφές ότι το επόμενο μεγάλο πολιτικό βήμα που πρέπει να κάνει ο τόπος, όσον αφορά τη Δημοκρατία μας, πρέπει να είναι ποιοτικό. Γιατί αν όλοι συμφωνούμε ότι οι μονοκομματικές κυβερνήσεις έκλεισαν τον κύκλο τους και ήρθε η ώρα των πολυκομματικών πρέπει να δούμε πρώτα το πολιτικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο μπορούμε να χτίσουμε τη λογική μας.
Αν το σύνθημα κατά του δικομματισμού έχει ιδεολογική και πολιτική βάση, δε βλέπω το λόγο της άρνησης για συνεργασία, όταν μάλιστα τόσο το Κ.Κ.Ε. όσο και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχουν την προηγούμενη εμπειρία της συγκυβέρνησης με πρωθυπουργό τον κ. Τζανετάκη. Είναι όμως σαφές ότι η αριστερά σε καμία περίπτωση δε θα συμμετέχει σε κυβερνητικό σχήμα, καθ' ότι κάτι τέτοιο ίσως της στοίχιζε ακόμη και την ύπαρξή της στο κοινοβούλιο. Μετά τη πτώση του υπαρκτού Σοσιαλισμού, το άνοιγμα των συνόρων και την αποκάλυψη της πραγματικότητας στα Κομουνιστικά Κράτη, η αριστερά, στις αστικές Δημοκρατίες, στοχεύει κατά βάση στη διατήρηση των δυνάμεών της.
Στις εκλογές λοιπόν, στις 16 Σεπτέμβρη, πράγματι μπαίνει το δίλλημα της αυτοδυναμίας ή ΟΧΙ. Αποφεύγουμε όμως να πούμε ότι το πραγματικό δίλλημα δεν είναι αυτοδύναμη κυβέρνηση ή κυβέρνηση πολυκομματική αλλά κυβέρνηση ή ακυβερνησία.
Σε ό,τι με αφορά θεωρώ ότι ο ελληνικό λαός οφείλει να δώσει κυβέρνηση στη χώρα. Οφείλει επιτέλους να βάλει τέλος στις εκτροπές της πολιτικής ζωής που το ΠΑ.ΣΟ.Κ. χρεώνεται με τον εκλογικό Νόμο της Κυβέρνησης Κατσίκη και τον σημερινό. Η λογική ή το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην εξουσία η «γαία πυρί μυχθήτω» οδηγεί τον τόπο στην απαξίωση, στη φτώχεια και την υποτέλεια.
Γιατί αυτή η λογική οδήγησε στη πτώση της αδύναμης (151 έδρες) Κυβέρνησης Μητσοτάκη, όταν αυτός ήρθε σε διαπραγμάτευση με την Κυβέρνηση Μιλόσεβιτς δίχως την έγκριση του Στέιτ Ντι Πάρτμεντ.
Σήμερα το ΠΑ.ΣΟ.Κ. οδηγεί ξανά τη χώρα σε παρόμοια σενάρια με τον Εκλογικό Νόμο από τη μια αλλά και την στάση του εν' όψη των τραγικών γεγονότων της φωτιάς από την άλλη.
Η άκρατη επιθυμία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να πάρει την κυβέρνηση με τον ισχυρισμό ότι έχει πείρα και ότι έβαλε μυαλό σε αυτό το χρονικό διάστημα των 3,5 ετών, το οδηγεί να προτιμάει ακυβερνησία ή μία αιχμάλωτη κυβέρνηση των 151 ή 152 βουλευτών. Είναι σαφές πλέον ότι οι ημέρες που θα ακολουθήσουν, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα είναι ημέρες πολιτικής αστάθειας που η κυβέρνηση δε θα μπορεί να πάρει μεγάλες αποφάσεις, έχοντας πάντα κατά νου ότι ο οποιοσδήποτε, εύκολα μπορεί να εξαγοράσει την συνείδηση ενός ή δύο βουλευτών.
Δε θέλω να πιστέψω ότι είναι πιθανόν όλα αυτά να εδράζονται στο πόσο μπορούν να διαπραγματευτούν τα μεγάλα συμφέροντα του τόπου, το ΕΣΠΑ (4ο ΚΠΣ) και σε αυτή τη λογική το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να έχει συμβάλει με την πολιτική του στάση.
Επιτέλους να καταλάβουν κάποιοι ότι οι πολίτες θέλουν συντεταγμένο κράτος, κυβέρνηση σίγουρη και σταθερή που να διασφαλίζει τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Τα συνθήματα δεν κυβερνούν ούτε χαράζουν το μέλλον. Τα συνθήματα εξυπηρετούν συμφέροντα. Ο τόπος χρειάζεται πράξεις, όχι λόγια. Ο τόπος χρειάζεται πολιτική και όχι παραπολιτική. Ο τόπος χρειάζεται όραμα. Ο τόπος πρέπει να δώσει μια ευκαιρία ακόμα στον Κώστα Καραμανλή με κυβέρνηση δυνατή, να συνεχίσει όλα όσα ξεκίνησε.
Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΝΔ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΑΝΘΗ
Αθήνα, 7 Ιουλίου 2007
Κύριες και κύριοι σύνεδροι, η εκλογική νίκη της Νέας Δημοκρατιας τον Μάρτιο του 2004 είναι η δεύτερη εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία, με κανονικές συνθήκες. Καταδεικνύει ίσως περίτρανα την εφηβική ηλικία του πολιτικού συστήματος του τόπου μας μετά από τη μεταπολίτευση του 1974.
Η ιστορική πρόκληση που έχει η Νέα Δημοκρατία ως Κυβέρνηση, όπως είχε και το ΠΑΣΟΚ σε όλη τη δεκαετία του 1990, δεν είναι απλά και μόνον ο εκσυγχρονισμός ή η επνίδρυση του κράτους. Η ιστορική πρόκληση είναι αν μπορούν ξεπερνώντας τον εαυτό τους να φτιάξουν ή να φτιάξουμε όλοι μαζί το αστικό κράτος, με κανόνες και λειτουρίες δυτικοευρωπαϊκού χαρακτήρα σε μία χώρα που ποτέ δεν είχε και δεν είχε φυσικά εθνική ή αστική τάξη.
Η πολιτική ιστορική βάση για παράδειγμα της διπλοκής αλλά και των άλλων αρνητικών φαινομένων, οφείλεται θεμελιωδώς στην παραπάνω αυτή έλλειψη. Ας αναλογιστούμε πόσοι επιχειρηματίες στην Ελλάδα είναι μη εξαρτώμενοι από τις προμήθειες του δημοσίου. Ας αναλογιστούμε πόσες μπορούν να σταθούν επιχειρήσεις χωρίς τις συμβάσεις και τα δημόσια έργα. Μπορούν να αλλάξουν τρα πράγματα; Βεβαίως και μπορούν. Η νέα γενιά όμως ας μην περιμένει τις αλλαγές και τις εξελίξεις ως ώριμο φρούτο του ιστορικού γίγνεσθαι, αλλά τις διεκδικήσει και ας τις βιάσει.
Ποιο είναι σήμερα το ιστορικό ζητούμενο για τη χώρα μας στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της παγκοσμιοποίησης; Ποιος ο κύριος παράγοντας που κρατά την Ελλάδα στη σημερινή κατάσταση με τα συγκεκριμένα προβλήματα, τις καθυστερήσεις, τα σκάνδαλα και ένα σωρό αλλά που βλέπουμε; Ας δούμε την ιστορική πορεία του τόπου μας, κυρίως μετά τη μεταπολίτευση και τότε θα καταλήξουμε όλοι στο συμπερασμα ότι το κυρίχαρχο πρόβλημα είναι όχι απλά το έλλειμα του κράτους αλλά η έλλειψη του κράτους.
Εξακολουθούμε να έχουμε έναν ιδιότυπο κραισμό, που διαπερνά κάθε επίπεδο της Δημόσιας Διοίκμησης, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά και της νοοτροπίας του μέσου πολίτη. Το σύνθημα <<επανίδρυση του κράτους>> εξέφρασε αυτή την ιστορική αναγκαιότητα με τον καλύτερο τρόπο. Αν δεν το συνδυάσουμε με το δικό μας σύνθημα <<υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και την θέλουμε>> του 2000, τότε μπορούμε να δούμε τον λόγο γιατί η παράταξη μας έχει την πολιτική και ιδεολογική κυριαρχία τα τελευταία χρόνια.
Η παράταξη μας είναι αυτή που έχει δικαιωθεί όχι μόνον ιδεολογικά, αλλά κυρίως ιστορικά, μετά τη μεταπολίτευση. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο ιδρυτής και εθνάρχης μας έχει δείξει το δρόμο αλλά και τον τρόπο για να πάει μπροστά ο τόπος. Πήρε την Ελλάδα και τους Έλληνες και τους έβαλε στην Ευρωπαϊκη Ένωση, στην Ευρωπαϊκή τότε Οικονομική Κοινότητα.
Πήγε κόντραστις τότε κυρίαρχες πολιτικές αντιλήψεις και ιδεολογίες του τόπου, είχε όραμαο, στόχο και και ήξερε πως θα τον πετύχει. Δεν άσκησε πολιτική με βάση τη λογική της διαχείρισης της νομής και της παραμονής στην εξουσία. Είχε επίγνωση του ιστορικού γίγνεσθαι σε όλη την επικράτει και σε όλη την πλήρη αντίληψη του.
Η Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη είχε δικαιωθεί σε όλες τις στρατηγικού χαρακτήρα επιλογές, όπως στα Σκόπια, τστο ασφαλιστικό, ακόμα οι δημόσιοι υπαλληλοι τότε που πολέμησαν το Νόμο Σιούφα τρέμουν σήμερα στην ιδέα στης αλλαγής του.
Μπροστά στην ιστορική παράκληση βρισκόμαστε κι εμείς ως κομμα σήμερα για άλλη μία φορά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Με βάστη την ιστορική εμπειρία του ΄74, την οποίαν θα πρέπει να μελετήσουμε και να αναλύσουμε με διελεκτικό επιστημονικό τρόπο κι έχοντας ακόμα την εμπειρία της διακυβέρνησης του τόπου από τον Μάρτη του 2004 θα πρέπει να δώσουμε απαντήσεις και λύσεις για την προοπτική του τόπου.
Χωρίς όμως βαθιές και τολμηρές αστικές αλλαγές, τομές, ανατροπές και ρήεις σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, μαζί με την κοινωνίια, δεν πρόκειται να πετύχουμε. Θα πρέπει να ομολγήσουμε ότι ο κρατισμός διαπερνά και εμάς τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Αντιλαμβανόμαστε κι εμείς σε κρίσιμο μάλιστα ποσοστό το κράτος ως τσιφλίκι μας. Είναι μία λογική πασοκική, που μας διαπέρασε τα τελευταία είκοσι χρόνια.
Ένα κόμμα όμως του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού με κοινωνικές ευαισθησίες λόγω της λαϊκής του βάσης, δεν μπορεί να έχει τα παραπάνω αρνητικά χαρακτηρηστικά, γιατί τότε δεν οδηγείται απλά σε μία κυβερνητική ήττα, αλλά σε μία στρατηγική και άρα ιστορική αποτυχία. Εμείς οφείλουμε και πρέπει να πετύχουμε. Τότε και μόνον τότε θα εκλείψουν φιανόμενα αλαζονείας, κατάχρηση εξουσίας και σκανδάλων.
Ο πολίτης και κυρίως η νέα γενιά θα έρθουν στο προσκήνιο, ικανοί έντιμοι και αυτοδημιούργητοι θα μας αγκαλιάσουν αφού θα βλέπουν τις προσπάθειές μας, την πορεία ανάπτυξης ως τη δική τους υπόθεση. Ο λεγόμενος μεσαίος χώρος και οι υψηλού μορφωτικού επιπέδου νέοι, είναι αυτοί που σήμερα πιο πολύ επιζητούν κράτος με τα χαρακτηριστικά που έχουν τα πιο ανεπτυγμένα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε, αλλά αντίθετα θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι οι κομματικοί μηχανισμοί είναι αυτοί που αποτελούν ενδεχομένως τον πιο σημαντικό ανασταλτικό αράγοντα για την επανίδρυση του κράτους ορισμένες φορές. Καλύτερη Ελλάδα υπάρχει. Ας δείξουμε ότι δεν την θέλει μόνο ο Αρχηγός Κώστα Καραμανλής, αλλά όλοι μας. Ας φτιάξουμε μια καλύτερη Ελλάδα, κυρίως για τα παιδιά μας, έχουμε υποχρέωση, μπορούμε, πρέπει να το κάνουμε, δεν έχουμε δικαίωμα να αποτύχουμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου